Чувствам се като онези птици,
които
като си замине другарчето им,
умират.
Много пъти съм страдала,
когато някоя птица-другарче
е отлитала и ме е оставяла.
Беше ми мъчно… много пъти…
Обаче само когато си замина ти
умрях…
Само едно е нашето другарче.
ЕДНО
Загубим ли го, губим всичко.
Сами не съществуваме.
И няма значение колко птици
други има по света…
Ако го няма другарчето,
няма го и светът…
Нито ме има мен. В сърцето, в душата си
аз явно съм птица, макар и
ЧОВЕК.
Ndihem si ata zogjë,
të cilë
kur shokun e tyre largohet
vdesin.
Shumë herë kam qenë e trishtuar,
kur ndonjë zog – shok
më ka larguar dhe më ka lenë.
Më kishte marrë malli… shumë herë…
Por vetëm kur largove ti
vdiqa…
Vetëm një është shoku jonë.
NJË!
Nësë e humbim, çdo është e humbur.
Nuk ekzistojmë kur jemi vetëm.
Dhe nuk ka rëndësi sa shumë
zogjë të tjerë ka në ketë botë…
Nësë shoku jonë nuk ekziston më,
nuk ka botë…
Nuk ekzistoj as unë. Në zemër, në shpirt
unë me sa duket jam zog, edhe pse jam
NJË NJERI.