Срещнаха се там една година –
тя златна есен, той – студена зима.
Красиви бяха нейните цветове.
Вдъхновение за всеки художник.
Топлина за всяко самотно сърце.
Той беше сурова, но и нежна белота.
Замръзнала вода, студ, обгърнат от мъгла.
Той неочаквано дойде и я покри.
Искаше да я прегърне и предпази,
а с времето бавно той я преобрази.
Мислеха листата, че събират две души.
Срещнахме се там една година – аз и ти.
Окапаха листовете златни, ден подир ден.
Отидоха си цветовете и остана белотата.
Нищо не останало от нея, ни от мен…
И помнят само изпочупените клони стари
кой какво направи, кой кого остави.
U takuan një vitë atje, pa hartë,
ai dimri i ftohtë, ajo – vjeshta e artë.
Ngjyrat e saj ishin plot me bukuri.
Frymëzuan të gjithë piktorët e jetës
dhe i dhanë zemrës të vetmuar ngrohtësi.
Ai ishte bardhësi e ashpër, por e butë, e dashuruar.
Ujë i ngrirë. Ftohtësi me mjegullën mbuluar.
Ai erdhi i papritur dhe e mbuloi.
Donte qe ta përqafonte dhe ta mbronte,
por me kohën ngadalë ai e ndryshoi.
“Mblidhen dy shpirtra”, gjethet u kishin zili.
U takuam një vitë atje, pa hartë, unë dhe ti.
Kështu gjethet e arit ditë pas dite po binin në tokë pa zhurmë.
Ngjyrat u zhdukën dhe mbeti bardhësinë.
Nuk mbeti prej saj, as prej meje, një gjurmë.
Dhe kujtojnë vetëm rrembat e vjetër të thyer
kush çfarë ka bërë, kush kë e ka larguar…